De tijgerpython is een grote wurgslang uit Zuidoost-Azië en komt oorspronkelijk voor in landen zoals Myanmar, Indonesië en Thailand. Dankzij hun brede voedselkeuze en grote aanpassingsvermogen kunnen tijgerpythons overleven in verschillende leefgebieden. Ze eten vogels, reptielen en zoogdieren en hebben weinig natuurlijke vijanden. Toch worden ze bedreigd door stroperij, illegale handel en ontbossing, waardoor ze tegenwoordig als kwetsbare soort worden beschouwd.
De tijgerpython is een van de grootste slangensoorten ter wereld en kan tot 6 meter lang worden en ongeveer 90 kg wegen. Ze hebben een gespierd, lang en rond lichaam met een relatief kleine kop en een afgeronde snuit.
Het patroon op hun huid bestaat uit grillige donkerbruine vlekken op een lichtere achtergrond, wat zorgt voor perfecte camouflage in het wild. De schubben zijn glad en glanzend, en de ogen hebben verticale pupillen. Door de mens zijn er ook andere kleurvarianten gefokt, zoals albino’s met gele en witte schubben en roodbruine ogen.
Tijgerpythons zijn voornamelijk nachtdieren. Ze jagen vanuit een hinderlaag: stilliggen tot een prooi dichtbij komt en dan snel toeslaan om te wurgen. Hun flexibele kaakgewricht maakt het mogelijk om prooien te eten die groter zijn dan hun eigen kop.
Ze zijn niet giftig. Het gedrag hangt sterk af van hun omgeving: in het wild zijn ze schuw en op hun hoede, terwijl ze onder menselijke zorg vaak rustig en tam zijn, omdat ze gewend raken aan mensen en weinig gevaar ervaren.
Tijgerpythons voelen zich thuis in verschillende habitats: moerassen, regenwouden, graslanden en landbouwgebieden. Ze hebben een voorkeur voor vochtige gebieden in de buurt van water, omdat ze uitstekend kunnen zwemmen. Hierdoor kunnen ze ook eilanden bereiken en zich via water verspreiden.
Op plekken waar ze zijn uitgezet of ontsnapt, worden tijgerpythons soms als invasieve soort beschouwd. Daar hebben ze geen natuurlijke vijanden en kunnen ze schade aanrichten in het lokale ecosysteem.
De voortplanting vindt meestal plaats tijdens het droge seizoen. Het vrouwtje laat feromonen achter op haar huid, zodat het mannetje haar kan vinden.
Na de paring legt het vrouwtje 12 tot 36 eieren op een veilige plek. Ze wikkelt zich om de eieren en beschermt ze tegen roofdieren. Door lichte spiersamentrekkingen verhoogt ze haar lichaamstemperatuur, wat het broedproces versnelt.
Na 2 tot 3 maanden komen de jongen uit de eieren. Ze zijn meteen zelfstandig en zijn bij uitkomst ongeveer 50–60 cm.
Tijgerpythons zijn uitstekende zwemmers en kunnen lange afstanden in zoet en zout water afleggen.
Het kaakgewricht van de tijgerpython is extreem flexibel. De onderkaak kan wijd uit elkaar bewegen en de bovenkaak kan licht meebewegen. Zo kan de slang prooien doorslikken die groter zijn dan zijn eigen kop.
Hun verticale pupillen helpen hen in het donker scherp te zien.
Tijgerpythons gebruiken hun tanden als een soort “haken” om prooien stap voor stap in hun bek te trekken.
In Almere Jungle wonen twee tijgerpythons: een wildkleur en een albino. Voor deze dieren naar Almere kwamen, werden ze als huisdier gehouden.
Wil je de tijgerpython ontmoeten? Koop nu je entree kaartjes online met korting! Aan de kassa geldt het reguliere entree tarief.
