De dodo is een uitgestorven vogel die behoort tot de duifachtigen en afkomstig is van het eiland Mauritius
Omdat er op Mauritius lange tijd geen grote natuurlijke roofdieren waren, hoefde de dodo niet te vluchten door te vliegen. Hierdoor paste de dodo zich steeds meer aan het leven op de grond aan en verloor hij uiteindelijk het vermogen om te vliegen. De dodo kreeg pas te maken met bedreigingen toen de mens naar het eiland kwam en andere diersoorten meebracht.
Tegenwoordig is de dodo het grootste symbool van het uitsterven van diersoorten. Het verhaal van de dodo laat zien hoeveel invloed de mens heeft op dieren en de natuur.
De dodo was een grote vogel met een stevig lichaam, een grote snavel en stevige poten. Zijn vleugels waren te klein om het lichaam van de dodo te dragen, maar ze hielpen waarschijnlijk wel om de dodo in balans te houden tijdens het rennen.
Het lichaam van de dodo was bedekt met grijsbruine veren, terwijl de veren op zijn staart lichter van kleur waren. Aan het einde van zijn staart had hij waarschijnlijk een pluk gekrulde veren. De dodo kon ongeveer één meter hoog worden en woog naar schatting ongeveer 20kg
Doordat er lange tijd geen natuurlijke dreiging was op Mauritius, was het lichaam van de dodo volledig aangepast aan de grond. Zijn sterke poten hielpen hem om zich lopend door de omgeving te verplaatsen.
Over het gedrag van de dodo is weinig bekend. Wat wetenschappers wel weten, is dat de dodo een loopvogel was die niet kon vliegen, maar wel erg scherpe zintuigen had. Veel van wat we tegenwoordig over de dodo weten, is onderzocht aan de hand van botten.
De dodo had waarschijnlijk een goed reukvermogen en een gevoelige snavel. Dit kon belangrijk zijn bij het zoeken naar voedsel.
De dodo is afkomstig van het eiland Mauritius, dat een vulkanische oorsprong heeft. Op het eiland waren verschillende soorten natuurgebieden, waaronder bossen en drogere gebieden. De dodo was te vinden op open, bosrijke plekken op het eiland.
In de leefomgeving van de dodo waren lange tijd geen grote natuurlijke roofdieren. Hierdoor was de dodo niet aangepast aan de nieuwe dieren die later door mensen naar het eiland werden gebracht.
De dodo leefde voornamelijk op de grond in bosrijke gebieden. Door de komst van de mens en meegebrachte dieren werd het leefgebied van de dodo verstoord. Ook werden de dodo en haar eieren bedreigd door nieuwe diersoorten. Samen met veranderingen in de natuur en jacht leidde dit uiteindelijk tot het uitsterven van de dodo aan het einde van de 17e eeuw.
Het leven van de dodo was sterk verbonden met de seizoenen op Mauritius. Waarschijnlijk begon het broedseizoen rond augustus. De jonge dodo’s groeiden snel, zodat ze sterk genoeg waren voor de periode waarin er minder voedsel beschikbaar was.
Ook de veren van de dodo veranderden met de seizoenen mee. Onderzoek naar botten wijst erop dat volwassen dodo’s ieder jaar een ruiperiode hadden, waarin oude veren uitvielen en plaatsmaakten voor nieuwe.
Na de zomer verloren de dodo’s waarschijnlijk veel van hun oude veren. Hierdoor konden ze er tijdelijk wat kaal uitzien. Richting het einde van juli kregen ze weer een nieuw en gezond verenkleed, klaar voor een nieuw broedseizoen.
Dodo’s slikten waarschijnlijk kleine stenen in om voedsel in hun maag te helpen vermalen. Veel vogels doen dit nog steeds, waaronder duiven!
Veel dodo-skeletten in musea zijn samengesteld uit botten van verschillende dodo’s.
De snavel van een dodo kon wel tot 23 centimeter lang worden en had een scherpe haak. Mogelijk hielp deze bij het eten van verschillende soorten voedsel.
De dodo is te zien in de Woodhenge, samen met andere bijzondere dieren die zijn verdwenen.
Wil je de dodo ontmoeten? Koop nu je entree kaartjes online met korting! Aan de kassa geldt het reguliere entree tarief.
